ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੇ ਨੋਟਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਛੁੱਟੀ, ਕੁਝ ਭੁੱਲੇ ਦਿਨ, ਲੰਬਾ ਵਿਰਾਮ। ਇਹ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ। ਬੱਸ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀਆਂ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਣਾ ਹੈ।

ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਿਯਮ: ਇੰਦਰਾਜ ਦਾ ਨਾ ਹੋਣਾ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਾ ਨਾ ਹੋਣਾ ਹੈ — ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਬਿਨਾਂ ਨੋਟ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਉਸ ਦਿਨ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਲਿਖਿਆ “ਮੈਂ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ”। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਨਿਰੀਖਣ ਦੇਖੋ (ਜਾਂ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾਓ), ਤਾਂ ਖ਼ਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ “ਪਤਾ ਨਹੀਂ” ਮੰਨੋ, “ਸਭ ਠੀਕ ਸੀ” ਨਹੀਂ। ਖ਼ਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਮੰਨ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਸਵੀਰ ਵਿਗੜ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕਿਸ ਪਾਸੇ — ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਠੀਕ ਇਹੀ ਦਰਜ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਇਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰਨਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ: “ਲੱਛਣ ਹੈ”, “ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਹੈ” (ਇਹ ਇੱਕ ਕੀਮਤੀ ਇੰਦਰਾਜ ਹੈ!), ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦੇ ਸਮੇਂ “ਯਾਦ ਨਹੀਂ”। “ਦਰਦ ਨਹੀਂ” ਵਰਗਾ ਛੋਟਾ ਨੋਟ ਖ਼ਾਲੀ ਦਿਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਜੋੜਦੀ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੱਸ ਦਿਓ ਕਿ ਇਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ — ਜਿਵੇਂ ਜੋੜਨ ਦੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਲਿਖ ਕੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰ ਉਸ ਦਿਨ ਦੇ ਨਿਰੀਖਣ ਅਤੇ ਯਾਦ ਤੋਂ ਦੁਹਰਾਈ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰ ਸਕੋਗੇ।

ਕੀ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨੋਟ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਨਹੀਂ। ਬੇਨਿਯਮੇ ਨੋਟ ਵੀ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪਛਾਣਨ ਅਤੇ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੇ ਸਵਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਵੀ “ਪੂਰਾ ਕਰਨ” ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ: ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰਿਕਾਰਡ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਭਰੇ ਰਿਕਾਰਡ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਨਿਯਮਿਤਤਾ ਇੱਕ ਲਾਭਦਾਇਕ ਆਦਤ ਹੈ, ਫ਼ਰਜ਼ ਨਹੀਂ।

ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਹਿਮ ਨਿਯਮ: ਨੋਟ ਕਦੇ ਵੀ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਦਾਖ਼ਲਾ-ਪੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਜੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲਓ — ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੋਟ ਦੇ ਵੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੋ। ਅਚਾਨਕ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖ਼ੂਨ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਅਚਾਨਕ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ, ਤੁਰੰਤ ਮਦਦ ਲਓ।