Pothuajse secila prej nesh ka ndërprerje në shënimet e saj: një javë pushime, disa ditë të harruara, një pauzë më e gjatë. Kjo është normale. Ia vlen vetëm të dish si t'i lexosh këto ndërprerje.
Rregulli më i rëndësishëm: mungesa e regjistrimit është mungesë informacioni — jo informacion se nuk ndodhi asgjë. Një ditë pa shënim nuk është e njëjta gjë me një ditë me shënimin „ndihem mirë“. Nëse pas një kohe i shfleton vëzhgimet e tua (ose ia tregon mjekut), ditët bosh trajtoji si „nuk e di“, jo si „gjithçka ishte në rregull“. Leximi i ditëve bosh si ditë të mira mund ta shtrembërojë pamjen — në cilin drejtim, nuk dihet, sepse pikërisht këtë nuk e ke shënuar.
Prandaj janë të dobishme tri lloje të ndryshme regjistrimesh: „kam simptomën“, „nuk kam simptomën“ (ky është një regjistrim i vlefshëm!) dhe — kur plotëson më vonë — „nuk më kujtohet“. Një shënim i shkurtër „pa dhimbje“ thotë më shumë se një ditë bosh. Dhe nëse shton diçka pas disa ditësh, shëno që është plotësim — për shembull me datën kur e shtove. Kështu ti dhe mjeku do ta dalloni vëzhgimin e asaj dite nga ajo që rindërton nga kujtesa.
A e zhvlerësojnë ndërprerjet vlerën e shënimeve? Jo. Edhe shënimet e parregullta ndihmojnë të vëresh gjërat që përsëriten dhe të përgatitësh pyetje për vizitën. Nuk ke pse të „kompensosh“ asgjë — më mirë një regjistrim i sinqertë me ndërprerje sesa një i plotësuar me zor. Rregullsia është një zakon i dobishëm, jo detyrim.
Dhe rregulli më i rëndësishëm nga të gjithë: shënimet nuk janë kurrë leje për të shkuar te mjeku. Nëse diçka të shqetëson, lër një vizitë në datën më të afërt të mundshme — mund të vish pa asnjë shënim. Në rast simptomash të papritura, si gjakderdhje shumë e bollshme ose dhimbje e papritur dhe e fortë, kërko ndihmë urgjentisht.