Næstum hver og ein okkar er með eyður í minnisatriðum sínum: vika í fríi, nokkrir gleymdir dagar, lengra hlé. Það er eðlilegt. Það er aðeins gott að vita hvernig á að lesa slíkar eyður.

Mikilvægasta reglan: skráning sem vantar er upplýsingar sem vantar — ekki upplýsingar um að ekkert hafi gerst.

Dagur án minnisatriðis er ekki það sama og dagur með minnisatriðinu „mér líður vel“. Þegar þú skoðar athuganir þínar eftir einhvern tíma (eða sýnir þær lækni) skaltu líta á auða daga sem „veit ekki“, ekki sem „allt var í lagi“. Að lesa auða daga sem góða daga getur skekkt myndina — í hvora áttina er ekki vitað, því einmitt það var ekki skráð.

Þess vegna hjálpa þrjár ólíkar tegundir skráninga: „ég er með einkenni“, „ég er ekki með einkenni“ (verðmæt skráning!) og — þegar þú fyllir út eftir á — „man ekki“. Stutt minnisatriði, „engir verkir“, segir meira en auður dagur. Og ef þú bætir einhverju við eftir nokkra daga skaltu merkja að það sé viðbót — til dæmis með dagsetningunni þegar þú bættir við skráninguna. Þannig getið þið læknirinn greint á milli athugunar frá þeim degi og þess sem þú rifjar upp eftir minni.

Gera eyður minnisatriðin þín verðlaus? Nei. Óregluleg minnisatriði hjálpa líka til við að taka eftir því sem endurtekur sig og undirbúa spurningar fyrir heimsókn. Þú þarft heldur ekki að „vinna neitt upp“ — heiðarleg skráning með eyðum er betri en skráning sem fyllt er út með valdi. Reglusemi er gagnlegur vani, ekki skylda.

Og reglan sem er mikilvægari en allar aðrar: minnisatriði eru aldrei aðgöngumiði að lækni.

Ef eitthvað veldur þér áhyggjum skaltu bóka tíma við fyrsta tækifæri — þú getur komið án nokkurra minnisatriða. Við skyndileg einkenni, svo sem mjög mikla blæðingu eða skyndilega mikla verki, skaltu leita hjálpar tafarlaust.