Tíðahvörf eru hluti af lífi okkar, ekki endamark. Kvensjúkdómaheilsa og heilsa kynfæra eru áfram hluti af heilsunni öll árin sem á eftir koma — líka eftir 65 eða 75 ára aldur. Það að blæðingar hafi hætt fyrir löngu lokar ekki málinu.

Fjögur atriði er gott að vita.

Segðu lækni alltaf frá blæðingu eftir tíðahvörf. Ef ár eða meira er liðið frá síðustu blæðingum þínum er hver blæðing eða blettablæðing — jafnvel í eitt skipti og mjög lítil — ástæða til að bóka tíma við fyrsta tækifæri. Orsökin getur verið meinlaus, en læknir þarf að meta það. Við mikla blæðingu eða ef þér líður illa skaltu leita hjálpar tafarlaust.

Hægt er að tala hreinskilnislega við lækni um óþægindi á kynfærasvæði. Þurrkur í leggöngum, sviði, óþægindi við samfarir, óþægindi frá þvagfærum — þetta er algengt á efri árum og venjuleg viðfangsefni lækna. Slíkt samtal getur verið óþægilegt og það er skiljanlegt; læknar fást þó við þetta daglega og oft eru til leiðir til að draga úr óþægindunum.

Nýtt einkenni er ekki bara „aldurinn“. Ef eitthvað hefur breyst — í líkamanum, í útferð, á húð á kynfærasvæði, í líðan — er þess virði að segja frá því í stað þess að skýra það fyrir fram með aldri. Matið er læknisins.

Læknisheimsóknir og rannsóknir hætta ekki með aldrinum. Skimunaráætlanir hafa aldursmörk en heilsuþarfir hafa þau ekki. Hvað er skynsamlegt í þínum aðstæðum ákveður þú í samráði við lækninn.

Fyrir heimsóknina getur þú — ef þú vilt — skrifað niður athuganir og spurningar, á blað eða í símann. En þú getur líka komið án nokkurra minnisatriða: það nægir að segja hvað er að gerast.

Heimildir: [1] WHO — Menopause (fact sheet); [2] NHS — Post-menopausal bleeding.