Is cuid dár saol é an sos míostraithe, ní líne chríochnaithe. Fanann sláinte ghínéiceolaíoch agus dhlúthphearsanta mar chuid den tsláinte sna blianta ar fad ina dhiaidh — fiú tar éis 65 nó 75 bliana d’aois. Ní dhúnann sé an scéal gur stop an míostrú i bhfad ó shin.

Is fiú ceithre rud a bheith ar eolas agat.

Inis don dochtúir i gcónaí faoi fhuiliú tar éis an tsosa míostraithe. Má tá bliain nó níos mó caite ó do mhíostrú deireanach, is cúis é aon fhuiliú nó spotaí fola — fiú uair amháin agus beagán bídeach — coinne a dhéanamh ar an dáta is luaithe is féidir. D’fhéadfadh an chúis a bheith neamhdhíobhálach, ach caithfidh dochtúir í a mheas. Má tá fuiliú trom ann nó má bhraitheann tú go dona, lorg cabhair láithreach.

Is féidir labhairt go hoscailte le dochtúir faoi fhadhbanna dlúthphearsanta. Triomacht faighne, dó, míchompord le linn caidrimh ghnéis, fadhbanna fuail — is rudaí coitianta iad seo níos deireanaí sa saol agus is gnáthábhair do dhochtúirí iad. D’fhéadfadh comhrá den sórt sin a bheith míchompordach, agus tuigtear sin; ach déileálann dochtúirí leis na rudaí seo gach lá agus is minic a bhíonn bealaí ann chun na fadhbanna a mhaolú.

Ní “aois” amháin atá i siomptóm nua. Má tá rud éigin athraithe — sa chorp, san úscadh, ar chraiceann an cheantair dhlúthphearsanta, sa chaoi a mbraitheann tú — is fiú é a lua, in áit é a chur síos don aois roimh ré. Is ag an dochtúir atá an measúnú.

Ní stopann cuairteanna ar an dochtúir ná tástálacha leis an aois. Tá teorainneacha aoise ag cláir scagthástála, ach níl siad ag riachtanais sláinte. Cinneann tú féin agus an dochtúir le chéile cad atá ciallmhar i do chás.

Roimh an gcuairt is féidir leat — más mian leat — do bhreathnuithe agus do cheisteanna a scríobh síos, ar pháipéar nó ar do ghuthán. Ach is féidir leat teacht gan aon nótaí freisin: is leor a rá cad atá ag tarlú.

Foinsí: [1] WHO — Menopause (fact sheet); [2] NHS — Post-menopausal bleeding.