Verkir í neðri hluta kviðar og grindarholi geta komið frá ólíkum stöðum: frá kynfærum, þvagblöðru, þörmum, en líka frá vöðvum, taugum og hrygg. Ekki er hægt að þekkja orsökina af tilfinningunni einni. Þitt verkefni er ekki greiningin heldur að lýsa óþægindunum. Góð lýsing hjálpar lækninum í raun og veru og hver og ein okkar getur undirbúið hana.

Það nægir að svara sjálfri þér nokkrum spurningum:

Hvar er verkurinn? Öðrum megin, í miðjunni, neðarlega yfir lífbeini? „Leiðir“ verkurinn eitthvert — í mjóbak, nára, læri?

Hvenær er verkurinn? Hversu lengi hefur þetta staðið? Er verkurinn stöðugur eða í köstum? Tengist hann blæðingum, samförum, þvaglátum eða hægðum, hreyfingu?

Hvernig verkur er þetta? Daufur, skarpur, krampakenndur, þrýstingur? Meiri en eitthvað sem þú þekkir (t.d. venjulegir tíðaverkir)?

Hvað breytir honum? Léttir eitthvað á (stelling, hiti, verkjalyf) og gerir eitthvað hann verri?

Hvað gerir hann erfitt? Svefn, vinnu, hreyfingu, kynlíf?

Þú þarft ekki að hafa svar við öllu — hvert svar hjálpar. Þú getur skrifað þau á blað eða í símann, en þú getur alveg eins bara sagt frá: minnisatriði eru hjálpartæki, ekki skilyrði fyrir heimsókn.

Eitt er mikilvægara en öll lýsingin: verkur sem varir, kemur aftur eða takmarkar líf þitt á skilið læknisheimsókn — bókaðu tíma við fyrsta tækifæri í stað þess að bíða þar til þú lærir að „lýsa honum betur“.

Bráð hjálp: skyndilegur, mjög mikill verkur — sérstaklega með hita, yfirliði, þrálátum uppköstum eða mikilli blæðingu — er aðstæða þar sem leita á tafarlaust læknishjálpar. Á meðgöngu skaltu strax segja ljósmóður eða lækni frá verkjum sem valda áhyggjum.

Heimildir: [1] NHS — Pelvic pain; [2] RCOG — Long-term pelvic pain (upplýsingar fyrir sjúklinga).